November 2006 — review — Cougar

OOR #6 —

El Pino And The Volunteerst typeren hun stijl zelf maar alvast als alt.country/country noir, waarbij ze in één adem door onthullen zich te hebben laten inspireren door Blue Mountain, Calexico, The Sadies, Wilco, Steve Earle, en verrassend genoeg ook de goede oude Buck Owens.

Vier jaar lang leidde de vijfkoppige groep uit Rotterdam een ondergronds bestaan om nu pas voor de dag te komen met het mini-album Cougar. Voorman David Pino voerde tot voor kort de niet onbekende sleazerockband Wiseguy aan, maar besloot onlangs zich geheekl te concentreren op wat begon als een hobbyproject. De alternatieve country kreeg hem in de greep tijdens zijn studietijd in Canada, waar hij bevriend raakte met de lap steel, mandoline en melodica spelende Duke Da Costa, die inmiddels zijn heil in Nederland heeft gezocht. De vier nummers op dit bescheiden debuut variëren van de met Beatleske samenzang opgeluisterde countryrocker Cougar en de fraai melancholiek getoonzette afsluiter A Cloud And A Face tot de onverwacht imploderende ballade Sodium Soaked Streets en de zich groots ontplooiende woestijnwals Road of Recovery. Verrassend genoeg doet het transparant klinkende geheel niet zozeer denken aan hun grote voorbeelden als wel aan de Nits en Daryll-Ann op de Americana-toer, wat eigenlijk alleen maar in het voordeel spreekt van deze veelbelovende groep, waarvan later dit jaar naar verluidt een volwaardig album zal verschijnen.

Geert Hendrickx

source