4/5 (prima deluxe) – Eerlijk is eerlijk; gretig hebben we uitgekeken naar het debuut van El Pino and the Volunteers. In 2005 liet het illustere gezelschap onder leiding van de uit Bergambacht afkomstige David Pino al van zich horen met de fraaie EP Cougar. Het wachten was echter op een platenmaatschappij die de Volunteers op sleeptouw zou nemen, iets wat dat de wakkere broeders van Excelsior wel is toevertrouwd: tijdens het Noorderslagfestival werd de deal beklonken.

Pino en de Volunteers passen uitstekend in de typische Excelsior gitaarpopschool. Het geluid heeft onmiskenbaar een Nederlandse toets die doet denken aan Johan en vooral als dé archetypische Excelsiorband: Daryll-Ann. Maar ook proef ik het landelijke en de folky sound van geweldige bands als The Serenes en Blue Guitars. Toch zegt David Pino nauwelijks beïnvloed te zijn door die Nederlandse bands; hij heeft zich gericht op Wilco, Blue Mountain en The Jayhawks. Zo bezien is Molten City een meesterlijke mix van vaderlandse gitaarpop en alt.country. De opener is gelijk al heel sfeervol en fraai, al kennen we Sodium Soaked Streets al van de Cougar-EP. Dan rijgen de prachtige poppy en countryeske midtempo roadsongs zich aaneen tot een cd van internationale allure. Pino?s stem klinkt toepasselijk gekweld, de brushes ruisen, de gitaren twangen en de lap steel jankt. Verstilling, diepgang, dynamiek en noem het maar op: Molten City heeft het. Een mooie plaat maken, dat wilde David Pino. Nou, dat is gelukt. Meer dan gelukt zelfs, en om in Excelsior-context te blijven: Molten City heeft de potentie uit te groeien tot een tweede Happy Traum. Een jaarlijstjesplaat dus.

Wiebren Rijkeboer

source