David Pino en zijn vrijwilligers maakten al indruk met de EP Cougar (2005), maar het kleinood werd maar nauwelijks opgemerkt. Dat nu gaat veranderen nu Molten City verschijnt op hét Nederlandse label, Excelsior. El Pino en de rest zullen opgestuwd worden in de vaart der volkeren, mark my words. Volkskrant, VPRO, Oor, ze gaan vallen voor David Pino. En dat is, simpel gesteld, terecht. We hebben met Molten City zoals gezegd een klassiek Nederlands debuut in handen dat in een mooie lijn past met de beste platen van The Serenes, The Prodigal Sons, Indian Summer en Daryll-Ann. Nederlandse rock met sixties-, folk-, en country-invloeden. De instrumentatie met banjo’s, lap steels, accordeons en heerlijk twangende gitaren is grandioos en perfect in de productie neergezet. Maar de ware kracht zit hem in de liedjes, die elke keer een melodieuze twist kennen; een gaaf refrein of een aandachtvragende stembuiging. Twaalf liedjes met verschillende sferen die over je heen komen als een warme golfstroom. Het beste is dan om je te laten meevoeren. En dat is wat ik al dagen doe; meeslépen zelfs. Sodium Soaked Streets, Cougar, Impatiently, Emily, On The Radio; ze zijn van een grote schoonheid. En schrijf het über-fantastische Moody Street wat mij betreft maar bij in de canon van grootste-liedjes-aller-tijden-van-vaderlandse-bodem. Oké, voor de derde keer: Molten City is een klassieke Nederlandse plaat.
Wiebren Rijkeboer