Intro’s, outro’s, muzikale tussenpassages, solo’s, ze zijn prachtig. Stuk voor stuk prachtig. Zeker als ze net buiten de hoofdlijn van het liedje lijken te vallen. Het neigt daardoor nooit naar “gewoon”, nooit naar “doorsnee” . Je wilt niet denken dat het als The Jayhawks klinkt maar dat doet het wel. In de basis dan. Dan fladdert het weg. Omhoog. Er is pop die de country en de rock raakt. Beetje zweverige pop. De aanraking is ook zacht en subtiel. Het woord “hemels” valt. Of iets dat uit de hemel valt. Zachte motregen aan het einde van een warme dag. Molten City is de verfrissing na de loomheid. Als het leven weer tempo krijgt en de welverdiende rust is verdreven. Op dat punt. Tot mijn stomme verbazing hoor ik het ze zelf zingen. Op Rainy Day. “It’s a rainy day in the sun”. En die zelfkennis noemde ik “de kleine dingen”. Ik lijk wel gek. Dit zijn de grootse dingen. Opgebouwd uit de kleine dingen die het hem doen. Als een regenboog.
Patrick Donders