De ene cd- presentatie is de andere niet. Ter gelegenheid van het uitbrengen van de ep Cougar een jaartje terug El (David) Pino en zijn vrijwilligers gezien in een vol Rotown; dat was een waar genoegen. Tussentijds deze band ook nog een keer om de hoek van Rotown zien spelen, in Lantaarn/’t Venster. En weer klopte het. Deze Rotterdammers, met hun sporen in (punk)groepjes als Wiseguy, gaven er duidelijk blijk van het helemaal te hebben.

Country- noir; americana; roots, what’s in a name. Feit is dat Cougar, maar ook een eerdere EP (op vinyl), These Are Not The Days, zeker het beluisteren waard zijn, maar vooral ook dat de band live zeer te pruimen is. Meer dan dat zelfs. Tijdens de presentatie van de eerste volwaardige cd –Molten City- (zie recensie) echter niet, althans: wat minder. Of het kwam door de bevlogenheid én het enthousiasme, want dat viel de heren ook deze keer te niet ontzeggen, of door de (soms) veelheid aan instrumenten (Reyn Ouwehand op piano en ex- lid The Duke op diverse ‘snaren’), of wellicht door een mindere mix van het geluid, feit is dat het soms net effe teveel als een brij overkwam. Hard is niet erg, maar het melodieuze kwam er in het begin dit keer wat bekaaid af. Rotterdam e.o. was weer (terecht, overigens) uitgelopen, Rotown was vol. Rumoerig vol, dat wel. El Pino –in de eerste nummers dus niet echt bij machte om boven het geluid uit te komen- bracht met zijn Volunteers uiteraard nummers van Molten City ten gehore; en daar zitten nogal wat sterke songs tussen, zoals Impatiently, Moody Street, Head Or Tails of een Emily. Van de Cougar-EP hebben Sodium Soaked Streets en Cougar ook de tracklist van Molten City gehaald, en ook dat valt te begrijpen. Gewoon uitmuntende songs. Naarmate de set vorderde kwam gelukkig toch ook de live- kwaliteit van deze ‘liefhebbers’ weer naar boven. Fraai en fijn om te horen was ook het ‘ouwetje’ These Are Not The Days. El Pino and The Volunteers, is zeker een echte, hechte band. En al was het dan in mijn ‘oren’ wat minder dan bij vorige gelegenheden, deze Rotterdammers zijn ook live wel degelijk een nieuwe loot aan de vaderlandse americana- boom te noemen. Wellicht was de opmaat tot het optreden van El Pino, de werkelijk afgrijselijke one-man band Dead Elvis and His One Grave Band, wel de oorzaak dat het in 1e instantie wat warrig was. Wie zal het zeggen. Ik houd het maar op een wat matig afgesteld geluid. Dat ze live tot (nog) beter in staat zijn hebben ze mij gelukkig al eerder bewezen….

Leo Kattestaart

source