Te plaatsen, zo leert hun site althans, als altcountry en country-noir. Die vaststelling klopt. Dit gezelschap uit het Rotterdamse gaat dus de strijd aan met dergelijke bands uit het Utrechtse (Yearlings) en het Haagse; een link naar Smutfish is op zich dan ook niet echt gewaagd. Men opent voortvarend met Cougar, gewoon een aardige song met voldoende tempo; onder meer een lekker nerveus pianootje vormt in dit nummer de basis. De zang van frontman El Pino heeft niveau genoeg; soms wat lazy én ook voorzien van een hees randje. Road of Recovery start als een soundtrack van een spaghetti- western en eindigt ook als zodanig; in het tussenstuk ontspint zich echter een wat aan Calexico verwante song, een song met een fraai ingehouden dreiging in zich. Het door Eva-Louise Williams geschreven (de andere songs zijn qua tekst van El Pino zelve) Sodium Soaked Streets is dan weer andere koek: mooie song met de lapsteel van ‘The Duke’ in een functionele rol; de opbouw van dit nummer mag er ook wezen. Afsluiter A Cloud & Face is er een die als waardig omschreven mag worden. El Pino & The Volunteers is een nieuwe loot aan de vaderlandse Americana-boom te noemen; een loot waar vrijwel zeker iets moois uit zal gaan groeien.
Leo Kattestaart