Ooit begonnen als afstudeerproject voor zanger David Pino is El Pino & the Volunteers in de acht jaar van z’n bestaan uitgegroeid tot een fijne band die het experiment niet schuwt.

Met het nieuwe The Long-lost Art of Becoming Invisible levert het vijftal z’n tweede volwaardige album af. Stukken minder Americana dan hun debuut Molten City, maar die invloed is zeker niet volledig verdwenen. Zo horen we deuntjes die niet zouden misstaan in het Calexico repetoire, dat van Wilco of The Jayhawks. Weidse plattelandsmuziek voor het claustrofobische stadsbestaan. Rijk georkestreerde nummers die genoeg ruimte laten om subtiel te genieten van Pino’s warme stem. Het uptempto Black & Blue en het heerlijk gebroken Don’t Look At Me ‘Cause I Don’t Know zijn toppers van formaat en laten je na een eerste luisterbeurt niet meer los. Wanneer de titeltrack (het laatste nummer van de plaat) dan uiteindelijk wegsterft, heeft El Pino de luisteraar wederom een lesje goede muziek gegeven.

René van Duijnhoven