Met een kleine bandledenwissel kwam ook een nieuw, netter geluid. Debuut Molten City schuurde nog langs Americana waarbij de banjo tokkelde en David Pino raspzang opzette. The long-lost art is meer een mooie liedjes-plaat geworden waarop binnen de lijntjes wordt gekleurd. Gelukkig kan El Pino erg goed kleuren. De meerstemmige liedjes hangen keer op keer van knappe melodieën aan elkaar. Meer opmerkelijks? Nog nooit heeft een band zo als Elliott Smith geklonken als El Pino met het lieve Right On. Gevaarlijk identiek zelfs, Smith lijkt even uit het graf te zijn opgestaan. Not Jealous, het duet met Janne Schra, klinkt ook bekend en dat komt omdat deze al op de tweede Room Eleven-plaat Mmm.. Gumbo? heeft gestaan. Maar ook hier is de uitvoering de rechtvaardiging. De cowboyhoeden van El Pino lijken definitief aan de wilgen te zijn gehangen, maar daar krijgen we een zeer schone, haast ambachtelijke band voor terug.
Norbert Pek
