Harm Goslink Kuiper die met zijn banjo bepalend was voor het typische americana-geluid van het debuut Molten City (2006), heeft de band verlaten. Hierdoor is het accent verschoven van country naar pop, maar dan wel prachtige meerstemmige luisterpop.
Gebleven is de zorg voor details in de arrangementen. Die zijn hier breder dan op het debuutalbum, en Het is echt prachtig hoe producer Reyn Ouwehand alles doet samenvallen. David Pino’s wat omfloerste zang wordt door de fraaie instrumentaties knap naar boven getild.
De drie liedjes waarmee de plaat opent, behoren tot de mooiste Nederlandse liedjes van het jaar. Dat niveau houden ze net niet vast, maar er staat geen zwakke broeder tussen.
Gijsbert Kamer