Over hun debuut Molten City was ik nog positief, al kan ik me een mail herinneren van iemand die iets met die release te maken had dat hij ons bedankte voor het schrijven, maar er weinig van begreep. Ik wilde in het stukje alleen maar aangeven dat het niet altijd moeilijkdoenerij hoeft te zijn, maar het geluk vaak in kleine momenten zit. Op The Long-lost Art Of Becoming Invisible hebben David Pino en zijn mannen een andere koers ingeslagen en ik ruik kansen voor mijn vernietigende oordeel. De roots in hun muziek is ingeruild voor een meer poppy sfeer zoals we die kennen van The Beatles, Jason Falkner, Crowded House en Johan. En laat ik nou een gloeiende hekel aan die artiesten hebben… Oh nee, toch niet, ik heb van drie van de vier cd’s in de kast staan. Grmbl, en aangezien El Pino And The Volunteers weten wat ze doen met hun prachtige gelaagde popliedjes, is hun tweede album weer geslaagd te noemen. Hun label heeft de opvolgers van Johan in ieder geval in huis. Volgende keer graag een waardeloze cd, mensen van Excelsior. Een recensent moet toch af en toe wat te zeiken hebben.
Ewie