Het vertrek van banjospeler Harm Goslink Kuiper heeft David Pino gedwongen de band te vernieuwen. Je hoort hier en daar nog wel waar de roots van David Pino liggen maar ze zijn op subtiele wijze verwerkt in de songs. Want dat mag wel gezegd worden, de productie door Reyn op ‘The Long-lost Art of Becoming Invisible’ is af.
El Pino serveert gelaagde popsongs waarin een heel breed scala aan instrumenten aangeboord wordt zonder dat ze je een gevoel geven van ‘kijk wat wij allemaal kunnen’. David Pino weet een pakkende zanglijn uit te werken tot refreinen die in je hoofd blijven hangen. Dat maakt dat er heel wat potentiële singles op de plaat staan en we moeilijk favoriete nummers kunnen aanduiden.
Dust and Doubts is een mooi voorbeeld van hoe de kwaliteiten van David Pino als songschrijver en de nieuw ingeslagen weg tot een meeslepend liedje leiden, inclusief het koortje in het refrein. Een heel mooi nummer is ‘Not Jealous’, een duet met Janne Schra van Room Eleven, waarop je die subtiele slide gitaar nog hoort. De variatie die in de plaat ligt wordt mooi geïllustreerd in de combinatie van Black and Blue, een uptempo rocker, en Right On, een sober ingekleurd liedje.
De durf om voor hun tweede plaat te experimenteren met een nieuw geluid heeft voor El Pino & The Volunteers helemaal gewerkt. ‘The Long-lost Art of Becoming Invisible’ is een plaat met gelaagde indiepop songs, die blijven hangen in je hoofd en die zeker een groter publiek zullen aanspreken.
Ons oordeel: 4/5
Gert Thijs